غزلی از مولوی

ما در ره عشق تو اسیران بلاییم                 کس نیست چنین عاشق بیچاره که ماییم

بر ما نظری کن که درین ملک غریبیم            بر ما کرمی کن که درین شهر گداییم

زهدی نه که در کنج خرابات نشینیم             وجدی نه که بر گِرد خرابات برآییم

نه اهل صلاحیم و نه مستان خرابیم              اینجا نه و آنجا نه چه قومیم و کجاییم؟

حلاج وشانیم که از دار نترسیم                     مجنون صفتانیم که در عشق خداییم

ترسیدن ما چون که هم از بیم بلا بود             اکنون ز چه ترسیم؟ که در عین بلاییم

ما را به تو سرّیست که کس محرم آن نیست   گر سر برود سرّ تو با کس نگشاییم

ما را نه غم دوزخ است و نه حرص بهشت        بردار ز رخ پرده که مشتاق لقاییم

بر رحمت خود بین و مبین بر گنه ما                ما غرق گناه از سر تا ناخن پاییم

دریاب دل شمس خدا مفخر تبریز                   رحم آر که ما سوخته داغ خداییم

/ 0 نظر / 4 بازدید